PLUS, biçim üretmekten çok bir düşüncenin sürekliliğini araştırır. Tasarım, tekil jestlerin toplamı olarak değil; akslar üzerinden tanımlanan ve çizgi ile daire aracılığıyla okunur hâle gelen tutarlı bir geometrik sistem olarak ele alınır.

Her parça, görünmez aksların mekânda bıraktığı izler üzerinden şekillenir. Çizgiler yüzey tanımlamak için değil; boşluğu ölçmek, ritim kurmak ve ilişkileri görünür kılmak için çoğaltılır. Kare ve daire bağımsız formlar değildir; aksların kesişmesi ve çevrelenmesiyle ortaya çıkar.

Nesneler heykelsi bir yoğunluk taşır. Bu yoğunluk biçimsel bir iddiadan değil, sistemin maddede duraksamasından doğar. İşlev yok edilmez, askıya alınır. Nesne, tamamlanmış bir üründen çok okunabilir bir şema hâline gelir.

PLUS, zamansızlığı estetikte değil düşüncede arar. Geometri bir ifade biçimi değil, yapısal bir dildir. Nesneler tekil varlıklar olarak değil, daha büyük bir bütünün parçaları olarak konumlanır.